കുഞ്ഞേ, ഈ തോന്ന്യാക്ഷരങ്ങള് നിനക്കായ്
നിന് ഉദ്വേഗങ്ങള്ക്കു്
നിന് നിറപ്പകിട്ടാര്ന്ന കിനാക്കള്ക്കു്.
അംബേ, ഇതു് നിനക്കായ്
ഈ കോറലുകള് നിന് ആശങ്കകള്ക്കു്
നിന് ഭയപ്പാടുകള്ക്കു്.
ഏറ്റം പൂജ്യനാം പിതാവേ, ഇതു് നിനക്കായ്
ഈ വെളിപാടുകള് നിന് നേരിനു്, ധീരതയ്ക്കു്
പ്രിയനേ, പ്രിയതമനേ, ഇതു് നിനക്കായ്
ഈ വേഷപ്പകര്ച്ചകള് നിന് പ്രണയത്തിനു്.
എന് സോദരാ, സോദരീ
ഈ എഴുത്തു് നിന് നൊമ്പരങ്ങള്ക്കു്,
നിന് നീറ്റലുകള്ക്കു്.
ഇവിടെ നീയും ഞാനും
നമ്മുടെ സമാധാനവും കുടിയിരിക്കട്ടെ.
അസ്വസ്ഥമായ മനസുകള്ക്കിനി വിരാമം.
ശാശ്വതമായ, സങ്കടങ്ങളില്ലാത്ത ഭൂമിക്കു് ആരംഭം.
ഹേ, കൃഷിക്കാരാ, ഈ ലിഖിതങ്ങള് നിനക്കായ്
ഒരോ മണി കുരുമുളകും ഉതിര്ത്തെടുക്കുമീ നിന് ശ്രദ്ധയ്ക്കു്
വീര്യമാര്ന്ന 'ഉറുമ്പു് പൊടി' പോലും
മണ്ണിനെ വിഷലിപ്തമാക്കുമെന്നറിഞ്ഞു്
പരിപാലനത്തിനായ് ദിനവും
ചെടിക്കു് തന് സാമിപ്യം നില്കി,
ശത്രുകീടങ്ങളെ കൊന്നൊടുക്കി,
മിത്ര പ്രാണികളെ സംരക്ഷിക്കുമീ ജാഗ്രതയ്ക്കു്.
ഹേ, തൊഴിലാളീ, ഈ എഴുത്തു് നിനക്കായ്.
അടിച്ചമര്ത്തപ്പെട്ടവനെങ്കിലും
നിന് തെളിവാര്ന്ന മേധ
മുതലാളിത്തത്തിനുള്ള അന്ത്യ പ്രഹരത്തിനു്
കരുത്താവട്ടെ.
ഹേ, സ്ത്രീയേ, ഈ പെണ്ണെഴുത്തു് നിനക്കായ്.
ഏതടവും വശ്യമായ നിനക്കായ്.
എന്തിനേയും പ്രതിരോധിക്കാന് കഴിയുന്ന
നിന് ചേതനയ്ക്കു്.
ഹേ, പൌര സമൂഹമേ !
ഇവിടെ, നിങ്ങളെന്നില് അവതീര്ണ്ണരാകുമ്പോള്
ഭാഷയും, ഭാഷതന് നാനാ സങ്കേതങ്ങളും
എനിക്കു് തുണയായ്, കരുത്തായ്, ഊര്ജ്ജമായ് ഭവിക്കുന്നു.
ഇതു് നിങ്ങള്ക്കായ്, നിങ്ങള്ക്കായ് മാത്രം . . .
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment